Kapıyı Kapatamasaydım…

O akşam gerçekten çok yorulmuştum. Saat sekize doğru eve geldim. Üzerimi bile değiştirmeden koltuğa oturdum. Karnım açtı ama mutfağa girip yemek yapacak hâlim yoktu. Telefonumu elime alıp bir yemek siparişi verdim. “Yarım saate gelir.” diye düşünerek çayımı demledim.

Yaklaşık kırk dakika sonra telefonuma “Kurye kapınızda.” bildirimi geldi. Apartmanın dış kapısını açtım. Birkaç dakika sonra da zil çaldı.

Kapıyı her zamanki gibi güvenlik zincirini takmadan açtım. Siparişi uzattı, ben de poşeti almak için elimi uzattım. Tam teşekkür edip kapıyı kapatacaktım ki elini kapıya koydu.

“Bir dakika…” dedi.

İlk başta anlam veremedim.

“Bir şey mi unuttunuz?” diye sordum.

Yüzündeki ifade bir anda değişti.

“Bir bardak su verir misin? İçeri gireyim.”

Hayır dememe rağmen kapıyı itmeye başladı.

O an kalbim öyle hızlı atıyordu ki sesini kulaklarımda hissedebiliyordum. Kapıyı bütün gücümle çekmeye çalışıyordum, o ise omzuyla kapıyı zorlamaya devam ediyordu.

“Lütfen çıkın!” diye bağırdım.

Sanki sesim çıkmıyormuş gibi geliyordu bana.

Bir anda daha yüksek sesle yardım istemeye başladım.

“İmdat! Yardım edin!”

Koridorda ayak sesleri duyuldu.

Üst katta oturan komşumuz kapısını açıp, “Ne oluyor burada?” diye bağırdı.

Arkasından karşı dairede oturan amca da dışarı çıktı.

Kurye, bir anda paniğe kapıldı. Elini kapıdan çekti. Merdivenlere doğru koşarak uzaklaştı.

Ben ise kapıyı kilitleyip yere oturdum. Ellerim titriyordu. Ağladığımı o an fark ettim.

Komşular kapıyı çaldılar. “İyi misin kızım?” diye seslendiler.

Kapıyı açtığımda konuşacak hâlim bile yoktu.

Hemen polisi aradık. Olanları tek tek anlattım. Apartmanın güvenlik kameralarının kayıtları incelenmek üzere alındı.

O gece neredeyse hiç uyuyamadım.

Ertesi gün kapıma ikinci bir güvenlik kilidi taktırdım. Artık hiçbir teslimatta kapıyı tamamen açmıyorum. Önce kim olduğunu kontrol ediyor, gerekirse teslimatı apartman girişinden alıyorum.

Belki o akşam komşular sesimi duymasaydı bugün bu satırları yazıyor olabilir miydim, bilmiyorum.

Tek bildiğim şey şu…

Bazen bir insanın attığı tek çığlık, bütün hayatını değiştirebilir.